Ta witryna wykorzystuje cookies. Więcej informacji można znaleźć na stronie Polityka dotycząca cookies i podobnych technologii. ZAMKNIJ Zamknij ostrzeżenie dotyczące cookies

Seminarium naukowe Zakładu Grafiki Komputerowej

logo

Jest to już ostatni wykład w roku akademickim 2014/2015 w ramach seminarium 'Grafika komputerowa, przetwarzanie i rozpoznawanie obrazów'.
Pod adresem http://www.grafi.ii.pw.edu.pl można znaleźć odsyłacze do stron zawierających program seminarium na bieżący rok akademicki oraz streszczenia referatów wygłoszonych w latach ubiegłych. Poniżej autorskie streszczenie referatu.

W ramach prezentacji zostanie przedstawiona historia rozwoju podsystemów graficznych komputerów oraz współczesne architektury, problemy techniczne i trendy rozwojowe procesorów/akceleratorów graficznych.

W ciągu kilkudziesięciu lat rozwoju podsystemów graficznych komputerów inżynierowie i zmagali się z wieloma różnymi problemami technicznymi i ograniczeniami dostępnych technologii.

Pierwszym problemem w konstrukcji sterowników graficznych było wysterowanie wyświetlacza, wymagające odpowiedniej szybkości odczytu danych z pamięci i przekształcania ich na postać akceptowalną przez monitor. Rozwiązanie tego problemu otworzyło drogę rozwoju akceleratorów graficznych umożliwiających wyświetlanie złożonych obrazów scen dwu- i trójwymiarowych.

Kolejne generacje akceleratorów graficznych przejmowały coraz więcej zadań obliczeniowych związanych z generowaniem obrazu od centralnego procesora komputera. Rozwój algorytmów generowania obrazów powodował zmiany wymagań na funkcjonalność i możliwości obliczeniowe akceleratorów graficznych. W celu poprawienia realizmu wyświetlanego obrazu rozwijano techniki teksturowania, początkowo stosowane dla nadania faktury powierzchni obiektów zostały one następnie użyte do modyfikacji geometrii lub własności optycznych obiektów.

Jednostki obliczeniowe zyskały możliwość programowania; nastąpiła również unifikacja modelu programowego dwóch rodzajów składników potoku graficznego: rasteryzatora (pixel shader) i jednostki geometrii (vertex shader). Zunifikowana jednostka obliczeniowa skonstruowana dla potrzeb toru graficznego wyewoluowała w uniwersalną jednostkę do obliczeń masowych (GPGPU).

Istotnym zagadnieniem w konstrukcji podsystemu graficznego jest architektura pamięci. Możemy mieć do czynienia z dedykowaną pamięcią podsystemu graficznego, użyciem głównej pamięci operacyjnej komputera lub wariantem hybrydowym; każde z tych rozwiązań ma odmienne konsekwencje dla funkcjonalności i wydajności podsystemu graficznego.

Współczesne sterowniki graficzne są wyposażony w złożony system buforowania dostępów do pamięci, zwiększający ich wydajności i redukujący konflikty dostępu występujące przy współużytkowaniu pamięci.

Kolejny problem – to interfejs urządzenia wyświetlającego. Współczesne wyświetlacze o dużych rozdzielczościach i strukturze dyskretnej wykonane w technologii LCD wymagają interfejsów cyfrowych o dużych przepustowościach. Jednocześnie charakterystyka samej matrycy wyświetlającej jest istotnie różna od charakterystyki wyświetlaczy elektronopromieniowych, dla których opracowano klasyczną konstrukcję sterowników graficznych.

Współczesna technologia wydaje się skutecznie rozwiązywać problemy znane z historii grafiki komputerowej, wciąż jednak pojawiają się nowe oczekiwania i potrzeby, na które muszą odpowiadać projektanci sprzętu graficznego. Aktualne wyzwanie – to głównie zapewnienie wysokiej wydajności przy niewielkim poborze mocy, niezbędne w urządzeniach mobilnych.

Ostatnia modyfikacja: wtorek, 9 czerwca 2015, 16:25:57, Bożenna Skalska

x x Aktualności (3) - wg daty publikacji

‹‹ Czerwiec 2015 ››
Pon Wt Śr Czw Pt So N
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30